ม่ายยยยยนะ อยู่ดีๆ ตอนประมาน 5 ทุ่ม ตึง ++!!! เพล้ง กุกกักๆ วิ้ววววว~

บ๊อกๆ ก๊าซซซซซ ก๊อก ๆ(อันสุดท้ายพี่เรียก) จิงๆ ได้ยินเสียงตั้งนานเเล้วหล่ะ เเต่มันไม่กล้ากปดูข้างนอก ด้วยคามที่เป็นบ้านไม้ 3 ชั้นอันเก่าเเก่ จึงมีการสั่นไหวเล็กน้อย เเบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ไอ้เราก้ไงเเหละคับ นั่งยุในผ้าห่ม ตอนนั้นก้ไม่มีใคร โทรมาเลยเหงา กิ๊บ !!! จะอ่านการ์ตูนก้ไม่มี มาติ๊ จะโทร หาเพื่อน ก้เปลืองตังค์ (อ้ะ ไอ้นี่) พอออกมาต้องพบภาพที่น่าสะพรึงกลัว (ถูกพี่ดึงออกมาว่าง่ายๆ) แฟนพี่โทรมาบอกว่าจะเกิดพายุ ประมานโทรก่อน 5 ทุ่ม 5 นาที พอคุยปุ๊บ ก้ไปคลุมผ้าให้นุ่มนิ่ม ตอนนั้นก้เริ่มหนาวๆ กิ๊ซ (?)

น่ากลัวมากๆ ท้องฟ้าเเดงเเจ๋เลย พอดีตรงต้นกล้วยไม้มีรังนกยุมีลูกนกด้วยจะเเบบมันเข้าบ้านก้ไงยุ เเม่มันหวงลูกมากๆเลย ไม่ยอมหนีไปไหน (เเต่จิงๆ มันคงจะกลัวเราอ้ะนะ ประมานว่า ตัวอะไรน่ะ ออกไปนะ !!!) เราก้เลยเอาขันไปบังไว้ข้างบน บังนะ ไม่ใช่ครอบ (ตอนเเรกกะจะครอบเเหละจะได้ไม่ปลิวเเต่ กลัวมันหายใจไม่ออก) ด้วยความที่บ้านเรายกพื้นสูง ทำให้ลมเข้ามาได้ เราว่าเเจกันบ้านเรามันหนักมั่กๆ เเล้วยังเเตกเลยอ้ะ โมบงโมบายอันเท่าควาย ที่เเขวนไว้ (ขนาดค . สูงเรานี่เเหละ) หลงลงมาดัง เกร้งๆ ขลุกๆ โฮกๆ จนต้องลงมาจากบ้านอีกรอบ เเต่ก้ทำให้วันนี้อากาศเยนดีนะ เพราะลมจาก จีนเเท้ๆ เยนนี้งานหนักเเน่ ต้องมานั่งกวาดบ้าน ไบไม้ เเม่ม จะตกกันไปถึงไหน อ่อนเเอจิง

ฮ่วยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย อย่ามาอีกเลยพายุ จ๋า

ป.ล. เฮ้ย ลืมเอาขันออก เอาเเล้วไง น้องนกนางจ๋า รอเเปปนะฮือๆ

แ แ แ แ แหหหหหหหหหหหหหหหหหหววววววววนนนนนนนนนนน